Mijn laatste bericht is van een jaar geleden! Ik heb afgelopen jaar wel leuke ideeën gehad maar voelde niet echt ruimte om dingen te schrijven. Een mooi gesprek met een lieve vriendin (die prachtige foto’s maakt, check haar Instagram!) herinnerde mij er aan hoe fijn het kan zijn om wel te schrijven, hoewel ik het ook altijd spannend vind. Dus klein beginnen, met een journal en een pen en een warme kop thee. Journaling klinkt veel hipper dan een dagboek bij houden maar uiteindelijk komt het natuurlijk allemaal op hetzelfde neer, je gedachten en gevoelens op papier zetten en daarbij misschien wat helderheid of mooie inzichten krijgen. Ik hoop dat dit komend jaar weer vaker gaat lukken en dat het deels zijn weg ook vindt naar dit blog. Eigenlijk ben ik al min of meer begonnen, door een dagboek bij te houden van midwinter tot 1 januari, de 12 heilige nachten. Zo in de donkerste tijd van het jaar is het een bijzonder moment om terug te blikken en vooruit te kijken. Maar hierover later meer!
Wie je ook spreekt, iedereen lijkt last te hebben van onze natte, grijze en modderige najaar en winter. Het hoort natuurlijk wel een beetje bij Nederland maar het is nu wel heel erg. Ik verlang echt naar een paar dagen vrieskou, blauwe lucht en zon. Misschien een beetje sneeuw? Toevallig vond ik op YouTube de prachtige filmpjes van Sanna Vaara, met zo’n lieve en fijne sfeer. Ik was eerst vooral jaloers op de natuur en de sneeuw en de rust pal naast haar deur, maar vervolgens ook geïnspireerd. Afgelopen jaren ben ik veel bezig geweest met de moestuin, zuurdesem brood bakken, dingen zelf maken in plaats van kopen, etc. Al die dingen zag ik terug in haar mooie filmpjes, en ik realiseerde me dat ik dat zelf een beetje kwijt ben geraakt. En natuurlijk ziet het er veel mooier uit in het noorden van Finland, maar dat is geen reden om het niet te doen. Dus…telefoon weggelegd, kaarsjes aan en de keuken in gegaan. Mijn nieuwe (dit keer glutenvrije) starter is in ontwikkeling, mede dankzij de duidelijke instructies op de blog van Marike Bol.
Het was echt een oefening in geduld, zeker doordat ik boekweitmeel heb gebruikt wat blijkbaar veel meer tijd nodig heeft om tot leven te komen. We zitten nu op dag 8 en in principe zou ik hem nu kunnen gaan gebruiken, maar in haar blog raadt Marike aan om toch nóg even wat langer geduld te hebben voor een beter resultaat. Het is weer net zo fijn om mee bezig te zijn als de eerste keer, en ik hoop dat we er binnenkort lekkere zuurdesem broden mee kunnen gaan bakken. Dit is zo’n beetje het toppunt van slow living, en voor mij een goede reminder dat dit ‘slow’ voor mij heel gezond is. Misschien is vertragen een mooi woord om te kiezen voor 2025 ✨
Ook heb ik, ondanks de aanhoudende regen, weer een heel klein beetje zin gekregen in het nieuwe moestuinseizoen. Na een lekkere trage pompoensoep, waarbij de groenten eerst in de oven gegrild zijn en daarna gekookt in de soep, heb ik een deel van de pompoen zaden bewaard, schoongemaakt en gedroogd. Kijken of we daar volgend jaar nieuwe pompoenen mee kunnen kweken, minder kopen en meer zelf doen.
Dit jaar was echt geen leuk moestuin jaar. Veel regen en veel slakken maakten dat ik er op een gegeven moment niet meer echt zin in had, en het had ook niet echt veel zin meer. Dus ik heb de laatste maanden de tuin nogal verwaarloosd, met veel onkruid en chaos als gevolg. Vanaf januari ga ik met goede moed aan de slag om de tuin voor te bereiden op een nieuw seizoen, en hopelijk werkt het weer dan ook een klein beetje mee. Begin dit jaar heb ik een heel leuke korte cursus ecologisch moestuinieren gevolgd via onze lokale afdeling van Velt, gegeven door Susanna van Het Zwartenbergse Bos. Ik denk dat ik na de feestdagen mijn aantekeningen er weer eens bij pak en een plan ga maken voor het nieuwe jaar. Dat is een fijn vooruitzicht, en het doet me denken aan deze mooie quote van Audrey Hepburn: to plant a garden is to believe in tomorrow.
Ik hoop dat je ook mooie plannen hebt die maken dat je uitkijkt naar het nieuwe jaar!
Veel liefs, Meike
groen en gegrond 