September. Misschien wel de mooiste maand van het jaar? De herfst is echt mijn lievelingsseizoen en september is de perfecte mix tussen mooie zonnige dagen, herfstkleuren en een fris windje. Na de warmte van de zomer is het dé ideale tijd om lekker buiten bezig te zijn.
En er is genoeg te doen buiten. We hebben peren en appels geoogst. Maar ook de aardappels en nog flink wat tomaten uit de kas verwerkt tot saus.
Ik heb een nieuwe poging gedaan tot wecken, nadat ik dit een paar jaar niet aandurfde. Het is zo veel gedoe als je het niet gewend bent, maar als je iets nooit doet wordt het ook nooit een gewoonte. Dus adem in adem uit, alles voorbereid en klaar gezet en na een dag zwoegen had ik 3,5 kilo tomaten veranderd in vier grote potten saus en een enorme chaos in de keuken 😉 alles is een proces, toch?
Wat ook helemaal draait om het proces (oké natuurlijk ook om het resultaat) is desembrood maken. Na een fijne workshop begin van het jaar, heb ik een tijdje enthousiast gebakken en mijn starter in leven kunnen houden. Maar nadat ik het voorjaar drie weken in Frankrijk was, en daarna weer moest wennen aan het ritme thuis, heeft mijn starter het toch begeven! In september (of was het eind augustus?) ben ik met frisse moed begonnen aan een nieuwe starter en inmiddels bak ik weer broden. Ze zijn nog niet super luchtig en er is nog allerlei ruimte voor verbetering, maar dat geeft niet. Het is fijn om weer mee bezig te zijn. Hoewel ik soms de starter/moeder vergeet te voeren, geeft het toch een bepaald gevoel van ritme en structuur om in een paar dagen tijd een brood te laten rijzen, te vormen en af te bakken. Het is iets waar ik naar uit kijk ‘s ochtends, en dat is altijd fijn. Zeker wanneer je zoals ik standaard slecht slaapt en het moeilijk is om uit bed te komen.
Aan de ene kant wordt je brood beter wanneer je er met zorg en aandacht aan werkt, en deels ben je ook een beetje overgeleverd aan de omstandigheden (temperatuur tijdens het rijzen, kleine verschillen tussen het ene of het andere type meel), waardoor je ook maar moet afwachten hoe het eindresultaat wordt. Dat geldt net zo goed voor de moestuin, en een heleboel dingen in het leven. Je kan zaaien met een goede intentie, en wat ontkiemt verzorgen met liefde en aandacht, en verder moet je maar afwachten wat je uiteindelijk kunt oogsten!
Ik wil ook weer wat meer aandacht besteden aan het schrijven van deze blogs. Het hele jaar door maak ik foto’s en bewaar ik ideeën in mijn hoofd, maar dat is ook waar ze blijven.
Misschien kan ik komende tijd een paar van die ideeën hier laten ontkiemen 🙂
Liefs, Meike
groen en gegrond 