Hoe meer ik naar mijn gevoel probeer te luisteren in plaats van te leven in mijn hoofd en op de automatische piloot, hoe vaker ik merk dat ik binnen een bepaald tijdsbestek op allerlei manieren geconfronteerd wordt met een een specifiek thema. Als een soort boodschap van het universum die op repeat staat, wordt ik net zo lang bestookt met allerlei signalen tot ik ineens de logica ervan zie, snap waar het om gaat en er iets mee doe. De laatste weken lijkt dit het thema ‘voelen’, maar ook handelen naar wat ik voel. Vooral voelen wat niet oké is, voelen wat te veel is. Waar ik moet minderen, wat ik mag laten.
Dat is nog niet zo eenvoudig. Ik heb mezelf aangeleerd om keuzes te maken met mijn hoofd, met mijn verstand. Ik hoor en lees vaker dat andere mensen met autisme, vooral vrouwen, dat ook zo ervaren. Omdat je je een bepaald beeld vormt van hoe het hoort, wat je moet doen om mee te kunnen met de mensen om je heen, ga je je aanpassen en je gevoel negeren. Wanneer je dat 30 jaar lang doet, is de stem van je intuïtie – luisteren naar wat je nodig hebt – verdwenen. Althans, zo lijkt het. Met heel veel oefenen de afgelopen paar jaar, blijkt dat ik toch wel ergens zo’n stem heb en lukt het om die stem steeds een beetje harder te laten klinken. Ik kan nu al wat beter bepalen wat ik zelf leuk vind, wat ik graag wil doen, wat ik nodig heb. Maar voelen wat niet goed gaat, dat is nog erg lastig. De afgelopen weken ging het daar vooral over. In mijn eigen ervaringen maar (toevallig?) ook in gesprekken met anderen, die vertelden over wat voor hen niet goed voelde, en wat er gebeurde toen ze daar naar luisterden. Het niet wegstoppen of negeren maar durven te vertrouwen op dat gevoel en er naar handelen.
Dit is natuurlijk niet alleen maar een mooi leerproces. Het voelt vooral vervelend, zwaar, rommelig. Waar het vaak goed lukt om mijn gevoel te negeren (wat natuurlijk helemaal niet goed is, maar wel praktisch), gaat dat de laatste weken even niet meer. De vermoeidheid, pijnlijke spieren. Een heel leuke maar intensieve werkdag die veel zwaarder aankomt dan ik had verwacht, dagenlang daarvan bij moeten komen. Het gevoel dat mijn gedachten door stroop moeten waden, dat mijn hoofd ontploft. Teleurstelling over leuke dingen die ik moet afzeggen omdat het niet gaat, opluchting over andere afspraken die ineens wegvallen, wat een geluk! Ik vraag me af hoe ik het allemaal had gedaan als dat anders was gelopen….Maar het is vooral een belangrijke reminder. Ik moet toch echt nog beter voor mezelf leren zorgen en aanvoelen waar mijn grenzen liggen. Niet achteraf, maar voordat ik ze over ga. Niet alleen bijkomen na een activiteit, maar dagelijks vaste rustmomenten inbouwen.
Ik probeer afspraken af te zeggen, dingen te verschuiven, ruimte in te bouwen voor niks doen, en mijn verwachtingen voor de komende tijd flink naar beneden bij te stellen. Dat is nooit leuk, maar ik ben er ook wel een beetje trots op dat ik hier nu iets anders mee om ga dan vroeger. ‘Bij twijfel niet doen’ is tegenwoordig mijn motto (wanneer ik er aan denk dan hè). Omdat mijn gevoel NEE roept terwijl mijn aangeleerde patronen en overtuigingen heel hard JA roepen. Na urenlang of zelfs dagenlang twijfelen en mij mee te laten slepen door kamp JA realiseer ik me dan net op tijd dat de twijfel betekent dat het voor mij nu niet oké voelt. En dat dat dus oké is. No is a complete sentence. Dat geldt ook wanneer ik met mijzelf in discussie ben!
Ik blijf nog even verder oefenen…
Liefs, Meike 💚
groen en gegrond 