ups & downs (met autisme)

Het is niet altijd regenbogen en unicorns, meestal niet trouwens. Bij niemand. Dat hoeft ook niet. Maar het is wel heel fijn als je je gewoon een beetje oké voelt en sommige dagen zelfs goed, in een fijne flow.

Randy Newman zingt in een van zijn liedjes: I’ve been up so long that it looks like down to me. Dat vind ik altijd een rake zin. Maar je kan hem ook omdraaien, I’ve been down so long it looks like up to me. Ik denk dat veel mensen bewust of onbewust negeren hoe ze zich voelen, zich zo lang ‘down’ voelen dat het normaal wordt. Wanneer je niet voelt, alleen maar in je hoofd zit, kun je dat best een tijd volhouden. Maar uiteindelijk kun je niet meer alles onderdrukken en schiet het omhoog, je krijgt allerlei klachten. Eerst fluistert je lichaam maar het gaat steeds harder roepen. Tot je er niet meer omheen kan. En wat dan?

Na meerdere burn-outs heb ik allerlei manieren uitgeprobeerd om hier mee om te gaan. En het lukt steeds wat beter om dichtbij mezelf te blijven, zodat ik me goed kan voelen. Maar na een tijdje ‘up’ komt er steeds weer een ‘down’. Zoals nu. Zonder het te merken ben ik uit verbinding gegaan met mezelf, en in mijn oude patroon gestapt van de dingen doen op adrenaline en wilskracht. Tot het dan ineens niet meer lukt. Het gevolg: intens moe, fysieke klachten en somberheid. Tegen de tijd dat ik het door heb zit ik er al middenin en kom ik er niet zomaar weer uit. Ik zie bij veel anderen met autisme hetzelfde gebeuren, omdat het zo moeilijk is om te voelen hoe het met je gaat én het lastig is om nieuwe patronen en gewoontes aan te leren en te automatiseren. Dat moment lijkt zomaar uit de lucht te vallen, omdat ik de signalen niet zie en voel.

En wat dan? Gelukkig weet ik tegenwoordig dat zulke fases ook weer voorbij gaan. Dat helpt iets. De eerste stap is erkennen en accepteren dat ik me nu zo voel, deze blog schrijven is daar ook een stap in. Het is niet makkelijk om te praten over hoe je je voelt wanneer het even tegen zit. De volgende stap is kijken wat ik nu nodig heb om mijn brein en zenuwstelsel rust te geven, én daar de tijd voor nemen. Ook dat heeft weer te maken met acceptatie. Blijven vechten tegen het gevoel heeft een averechts effect weet ik inmiddels uit ervaring!

Er zijn een heleboel dingen die je kan doen in zo’n situatie. Maar het is lastig om dingen te doen die goed voor je zijn, wanneer je je niet goed voelt. Dat klinkt misschien raar maar dat is wel hoe het voor veel mensen werkt. Het helpt dan denk ik om onderscheid te maken tussen korte termijn of ‘makkelijke’ self-care (je lievelingsfilm kijken onder een dekentje op de bank, in bad gaan, comfortfood, je hobby uitoefenen…hoewel dat soms al te veel moeite kost) en lange termijn self-care waarvan je weet dat je je beter gaat voelen maar die een grotere stap vragen: bewegen in de natuur, ademwerk, meditatie, sporten, gezonde voeding, journalen, etc.

Ik heb voor mijzelf een lijstje met dingen die kunnen helpen en ik probeer dagelijks dingen van dat lijstje te doen, hoe lastig dat ook is. En ik probeer mezelf er ook aan te herinneren dat ik nu weer een heleboel leer, voor later en om te delen met anderen ✨

Veel liefs,

Meike